Вторник 26 мая 2020 года | 10:19
  • бел / рус
  • eng

Марына Макарава: Нашы бабулі і дзядулі – «з агеньчыкам»

30.04.2020  |  Инклюзив   |  Яўгенія Бурштын, ЕўраБеларусь,  
Марына Макарава: Нашы бабулі і дзядулі – «з агеньчыкам» Марына Макарава. Фота Алісы Ахрамовіч, soccoop-by.info

Праца з людзьмі трэцяга ўзросту натхняе, перакананая спецыяліст аддзялення забеспячэння дзённага знаходжання для інвалідаў і грамадзян сталага веку Вілейскага ТЦСАН.

Марына Макарава прыйшла працаваць у Вілейскі тэрытарыяльны цэнтр сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва ў снежні 2004 года ў аддзяленне пярвічнага прыёму, інфармацыі, аналізу і прагназавання на пасаду кіраўніка клуба. Гэта быў клуб для дзяўчат і дзяўчынак «Гармонія і прыгажосць», які працаваў на платнай аснове (ужо тады ў ТЦСАНе была манетызацыя паслуг, што прадстаўляюцца). У клубе дзяўчаты вучыліся іміджыялогіі.

Для Марыны ТЦСАН – першае і пакуль адзінае месца працы, бо да гэтага, у ліхіх 90-х, яна працавала ў  сямейным бізнесе бацькоў: дрэваапрацоўка, вырошчванне і рэалізацыя сельгаспрадукцыі і паралельна бартарныя аперацыі. Марына была касірам, бухгалтарам і дырэктарам. Але пасля шэрагу сямейных страт бізнес закрылі. Пасля пары гадоў работы дыспетчарам на тэлефоне, прадаўцом у летнім павільёне, выхавацелем у летнім аздараўленчым лагеры і выкладчыкам курсаў прыгажосці Марына прыйшла ў ТЦСАН.

Праца з людзьмі трэцяга ўзросту ў мяне пачалася з рэалізацыі гуманітарнага праекта «Ружа вятроў». Гэта быў першы атрыманы грант у рамках праграмы «Месца сустрэчы: дыялог» Нямецкага фонду «Памяць, адказнасць, будучыня», каардынатарам якой у Беларусі з'яўляецца МГА «Узаемаразуменне». Праект быў накіраваны на падтрымку ахвяр нацызму і актывізацыю людзей трэцяга ўзросту. Былі арганізаваны гурткі па інтарэсах, групы самадапамогі, валанцёрскі рух сярод пажылых грамадзян і падрастаючага пакалення для аказання дапамогі дома. Ды і сярод прадстаўнікоў мэтавых груп былі вельмі актыўныя людзі, якія жадалі працягваць удзельнічаць у мерапрыемствах, падтрымліваць працу створаных клубаў і гурткоў пасля заканчэння рэалізацыі праекта. Так я стала каардынаваць працу клуба для вязняў і дзяцей вайны, валанцёрскі рух.

Затым быў яшчэ адзін праект у рамках гэтай жа праграмы «МАСТ – міласэрнасць, адносіны, супрацоўніцтва, талерантнасць». Ён быў прысвечаны ўкараненню ў сацыяльную працу інавацыйных формаў і адукацыйнай дзейнасці (нямецкая, англійская мовы, навучанне камп’ютарнай пісьменнасці і інш.).

Так кіраўніцтва Цэнтра прыйшло да рашэння адкрыць аддзяленне дзённага знаходжання для грамадзян пажылога ўзросту. Ахвотныя могуць прыходзіць туды і атрымліваць неабходныя веды і дзяліцца з іншымі, мець зносіны, актыўна і карысна бавіць вольны час, рэалізоўваць сябе.

– Прыкладна траціна наведвальнікаў аддзялення – гэта людзі, з якімі мы пачыналі рэалізацыю самага першага праекта «Ружы вятроў» – нашы ружанькі, – усміхаецца Марына. – Як кажуць, прыцягнуць людзей не цяжка на адно-два мерапрыемствы, цяжка ўтрымаць іх пасля. На мой погляд, паспяховую працу са сталымі людзьмі мы пачалі з 2009 года: мы не прапаноўвалі свае формы і віды дзейнасці, а ў самым пачатку сабралі актыўных людзей і спыталі, што ім цікава. Што яны хацелі б спазнаць, вывучыць і за што гатовыя ўзяцца? І ў цяперашні час мы працуем і практыкуем запытвацца. Вывучаем патрэбы людзей і толькі потым праводзім, укараняем, рэалізуем. Цяпер я ведаю, што гэта і ёсць вызначэнне патрэбаў мясцовай супольнасці. А ў 2009 гэта было само сабой, па інтуіцыі.

Марына распавядае, што людзі сталага веку прыходзяць у Цэнтр таму, што яна заўсёды рада іх бачыць – з добрымі навінамі, з прапановамі, з хатнімі праблемамі...

Асабіста ў мяне ёсць такое пачуццё павагі да гэтых людзей. Нават калі ў мяне вісяць справаздачы, я не магу не выслухаць чалавека. За гэты час мы сталі сям'ёй. Што мяне цяпер вабіць на працу? Гэта людзі – наведвальнікі аддзялення, з якімі мне цікава і карысна, стасункі з імі прыносяць радасць і задавальненне, матывуюць на новыя планы і праекты.

Па словах Марыны Макаравай, папяровая праца не заўсёды дае магчымасць рэалізаваць гэтыя планы на 100%. Вельмі шмат часу займае складанне дакументаў. Але яна не перастае займацца самаадукацыяй: наведвае трэнінгі, канферэнцыі, удзельнічае ў замежных стажыроўках і абменных візітах. Бо наведвальнікам аддзялення павінна быць цікава сюды прыходзіць. Таму, вяртаючыся дадому з кожнай сустрэчы ці паездкі, яна адразу спяшаецца  падзяліцца новымі ведамі са сваімі падапечнымі і нешта ўкараніць.

Самым першым такім досведам для Марыны быў удзел у Кірмашы сацыяльных праектаў у Брэсце, якая праводзіцца Беларускай асацыяцыяй сацыяльных работнікаў.

Мы ўдзельнічалі з праектам па працы з дзяўчатамі з нешчаслівых сем'яў «Адкрытае сэрца». Я з камп’ютарам у добрых адносінах і пры распрацоўцы праграмы «пафантазіравала» са шрыфтамі. На абароне праекту ў нас прэзентацыя адкрылася, але тэкст быў у выглядзе квадрацікаў, бо была ўсталяваная старая праграма. Мы былі засмучаныя такім канфузам. Але... на зваротным шляху дадому атрыманы за ўдзел дыплом забыліся ў аўтобусе, – са смехам узгадвае Марына.

Калі Вілейскі ТЦСАН рэалізоўваў свой першы праект «Ружа вятроў», для яго маніторынгу ў Вілейку прыехала каманда, у складзе якой быў каардынатар сеткі сацыяльных прадпрыемстваў CINGO Леанід Каліценя. Ён вылучыў гэты праект сярод многіх, бо, па яго словах, ён быў рэалізаваны «з агеньчыкам».

Гэта не праект «з агеньчыкам», а нашы бабулі і дзядулі «з агеньчыкам», – парыруе Марына. – Ім заўсёды хочацца рухацца, удзельнічаць у розных мерапрыемствах і тусоўках. У нас у горадзе праходзіць фестываль «Энергія маладосці», і не без удзелу нашых людзей: яны любяць пахадзіць з трэкінгавымі палкамі, праехаць у велапрабегу, пабыць у фітагасцёўнях, якія арганізуюць валанцёры з аграгарадку Вязынь і Вілейкі.

Потым было супрацоўніцтва з Цэнтрам сацыяльных інавацый, адукацыйныя візіты ў Швецыю,  пачалося развіццё сацыяльнага прадпрымальніцтва, сацыяльных арганізацый. Дзякуючы CINGО  можна было атрымаць інфармацыю па ўсіх пытаннях. Калі ў Цэнтра паўстала пытанне рэалізацыі прадукцыі, якую выраблялі ў працоўных майстэрнях, CINGО арганізавала серыю сустрэч па прасоўванні тавараў.

Для мяне CINGО – гэта фундаментальная і надзейная разнапланавая падтрымка; гэта магчымасці адукоўвацца і атрымліваць новыя веды як праз навучальныя мерапрыемствы, так і праз ўзаемасувязь і абмен з удзельнікамі – нашымі партнёрамі ўнутры сеткі, – зазначае Марына.

Праца з людзьмі патрабуе вельмі шмат энергіі і сіл. Суразмоўца прызнаецца, што сутыкаецца з эмацыйным выгараннем, але больш ад патрабаванняў, якія пастаянна змяняюцца. Але яна працягвае любіць сваю працу, перадусім дзякуючы людзям, якія атачаюць і падтрымліваюць.

У сувязі з цяперашняй крызіснай сітуацыяй аддзяленне для людзей сталага веку змяніла фармат дзейнасці: перайшло на працу ў сацыяльных сетках, у Viber ёсць група для бабуль і дзядуляў, захоўваецца сувязь па тэлефоне. Марына кажа, што да такой камунікацыі яе падапечныя ўжо прызвычаіліся, але напачатку даводзілася нават сварыцца на іх, каб менш хадзілі па крамах і па горадзе. Важна працягваць захоўваць кантакт з людзьмі, спраўляцца пра іх здароўе.

У любы час важна, каб побач былі верныя сябры і паплечнікі, тыя, хто зможа падтрымаць. На мой погляд, у сетцы CINGО ў нас ёсць такія людзі. І гэта выдатна!

Другие новости раздела «Инклюзив»

Беларускія НДА супраць COVID-19
Беларускія НДА супраць COVID-19
Якія выклікі пандэмія каронавіруса кідае грамадскім арганізацыям і як яны з імі спраўляюцца?
Святлана Паўлава: Крызісы праходзяць, а мы – застаемся
Святлана Паўлава: Крызісы праходзяць, а мы – застаемся
Чаму вучыць праца з людзьмі з інваліднасцю, як перажыць каронавірусны крызіс і што агульнага ў Беларусі з Ганай?
Марына Макарава: Нашы бабулі і дзядулі – «з агеньчыкам»
Марына Макарава: Нашы бабулі і дзядулі – «з агеньчыкам»
Праца з людзьмі трэцяга ўзросту натхняе, перакананая спецыяліст аддзялення забеспячэння дзённага знаходжання для інвалідаў і грамадзян сталага веку Вілейскага ТЦСАН.
Таццяна Тхорава: Сацыяльным актывістам неабходна падтрымка
Таццяна Тхорава: Сацыяльным актывістам неабходна падтрымка
Як не згубіць энергію, калі працуеш з людзьмі з інваліднасцю, спрабуеш палепшыць іх жыццё і змяніць стаўленне грамадства да іх.
Аксана Бярнацкая: Падабаецца дапамагаць людзям, якія хочуць нешта рабіць
Аксана Бярнацкая: Падабаецца дапамагаць людзям, якія хочуць нешта рабіць
Навагодняя гісторыя пра тое, як паляпшаць жыццё навокал і пры гэтым заставацца шчаслівым.
Філасофія дабрыні ў “Сямейным прычале”
Філасофія дабрыні ў “Сямейным прычале”
Раство і Новы год – самы час падзяліцца радасцю і цеплынёй з тымі, хто мае ў іх асаблівую патрэбу.
Сакрэт поспеху “Бараньскіх Арабесак”
Сакрэт поспеху “Бараньскіх Арабесак”
Як маленькае швачнае прадпрыемства на Аршаншчыне вырасла ў сучасную вытворчасць з якаснай прадукацыяй і стварыла сістэму працаўладкавання моладзі з інваліднасцю.
Наталля Халанская: Магчымасці ёсць паўсюль
Наталля Халанская: Магчымасці ёсць паўсюль
Гаспадыня бабруйскага тайм-клуба “13:87” распавядае пра тое, як сумясціць бізнес і каштоўнасці, чаму важная даступнасць, а таксама дзеліцца праваламі і дасягненнямі.
Новыя бізнес-мадэлі – рэальнасць для сацыяльнай эканомікі
Новыя бізнес-мадэлі – рэальнасць для сацыяльнай эканомікі
Як зрабіць так, каб прадукты, якія ствараюць сацыяльныя прадпрыемствы, куплялі не з пачуцця шкадавання?
Сацыяльны бізнес у Беларусі: дзе шукаць прыбытак?
Сацыяльны бізнес у Беларусі: дзе шукаць прыбытак?
У Бабруйску 25 – 27 кастрычніка прайшла канферэнцыя сеткі сацыяльных прадпрыемстваў CINGO, прысвечаная новым бізнес-мадэлям.
"Повестка 50": история одной кампании
"Повестка 50": история одной кампании
Общественная кампания по реализации принципов Конвенции ООН о правах людей с инвалидностью подводит итоги и намечает новые горизонты.
Инвалидность: как нужно и не нужно о ней говорить
Инвалидность: как нужно и не нужно о ней говорить
Важно не только то, О ЧЁМ вы говорите, но и КАК. И если вы – журналист, блогер, публичный человек, а одна из ваших тем – люди с инвалидностью, то вот несколько рекомендаций, как подавать её корректно.
«Это наша большая совместная работа»
«Это наша большая совместная работа»
За три года (столько в Беларуси реализовывалась кампания «Повестка 50») изменить жизнь в городах невозможно. Но изменить структуру отношений в местных сообществах – вполне.
Кампания «Повестка 50» завершилась Форумом регионального развития
Кампания «Повестка 50» завершилась Форумом регионального развития
Форум был посвящён не столько итогам, сколько вызовам и перспективам после создания и подписания местных повесток.
«Пропал страх и появилась уверенность»
«Пропал страх и появилась уверенность»
Участники кампании «Повестка 50» представили собственные концепции проектов для решения проблем людей с инвалидностью в своих городах.
Михаил Мацкевич: Как создать местную повестку и сделать ее инструментом решения проблем
Михаил Мацкевич: Как создать местную повестку и сделать ее инструментом решения проблем
Чтобы достичь изменений, нужно быть заинтересованными в них и перестать возлагать все надежды на государство.
«Если человек не может выйти из квартиры, ему не нужен доступный Оперный театр»
«Если человек не может выйти из квартиры, ему не нужен доступный Оперный театр»
В Столбцах рассказали об универсальном дизайне и провели пилотный мониторинг доступности двух городских объектов.
Местная повестка в Воложине: миссия выполнима
Местная повестка в Воложине: миссия выполнима
«Специфика разная, приоритет один». В Воложине подписали локальную стратегию реализации Конвенции ООН по правам людей с инвалидностью.
«Сначала был шок». Как в Щучине шли к решению проблем людей с инвалидностью
«Сначала был шок». Как в Щучине шли к решению проблем людей с инвалидностью
В Щучине подвели итоги кампании «Повестка 50» и подписали местный план действий по реализации Конвенции по правам людей с инвалидностью.
В Столине разработали программу повышения качества жизни людей с инвалидностью
В Столине разработали программу повышения качества жизни людей с инвалидностью
Райцентр стал вторым городом в Беларуси и первым в Брестской области, где подписали местный план реализации принципов Конвенции ООН о правах людей с инвалидностью.
Беларускія НДА супраць COVID-19

Якія выклікі пандэмія каронавіруса кідае грамадскім арганізацыям і як яны з імі спраўляюцца?

Политтехнологии третьего поколения. Вебинар Владимира Мацкевича #2 (Видео)

25 мая беларусский философ и методолог Владимир Мацкевич провел второй вебинар по теме: "Что нужно знать про политику в Беларуси, России и Украине, чтобы не дать себя обмануть".

Андрей Егоров — Al Jazeera: "Лукашенко ведет себя безответственно"

Беларусь столкнется с ухудшением экономической ситуации не только из-за пандемии, но и вследствие нефтяного конфликта с Россией.

Владимир Мацкевич: Продолжаем Думать Беларусь!

Пора валить! Знаю — кого и знаю — куда.