Пятница 23 июня 2017 года | 15:15
  • бел / рус
  • eng

Аляксандр Гужалоўскі: Якуб Колас сам насіў цэнзару “Сымона-музыку”

12.06.2017  |  Общество   |  Яўгенія Бурштын, ЕўраБеларусь,  
Аляксандр Гужалоўскі: Якуб Колас сам насіў цэнзару “Сымона-музыку” ulej.by

Класікаў правіць нельга? Глупства, заяўляла савецкая цэнзурная машына і перакройвала тэксты толькі так. Гісторык даследваў цэнзуру ў БССР і збірае грошы на выданне кніжкі.

Аднойчы гісторык Аляксандр Гужалоўскі апынуўся на канферэнцыі ў Пецярбургу, прысвечанай гісторыі цэнзуры. У Расіі такія канферэнцыі праводзяцца штогод. Вярнуўшыся, даследчык засеў у беларускіх архівах і назбіраў матэрыялу на дзве кніжкі “Чырвоны аловак. Нарысы па гісторыі цэнзуры ў БССР”. Першая, прысвечаная перыяду 1919 – 1941 гг., выйшла некалькі год таму. Другую, з 1944 да 1991 года, аўтар збіраецца выдаць пры дапамозе краўдфандынгавай кампаніі. Як кажа сам аўтар, “гэта будзе “народная” кніга, выдадзеная на грошы тых, для каго свабода выказвання з’яўляецца неад’емным правам і важнай каштоўнасцю”.

– Мне здалося, што гэтая тэма актуальная для Беларусі, бо ў нас ёй усур’ёз ніхто не займаецца –гэта быў навуковы штуршок. А грамадскім штуршком стала тое, што ў сённяшняй Беларусі не ўсё ў парадку са свабодай выказванняў. Мне, як гісторыку, было цікава разабрацца, чаму сёння ў нас такая сітуацыя. Я даследую савецкую цэнзуру, бо ўпэўнены, што мы яшчэ жывем у тым часе, – распавядае Аляксандр Гужалоўскі Службе інфармацыі “ЕўраБеларусі”. – Напэўна, тэма цэнзуры – не тэма шырокага спажывання, калі казаць пра яе не ў якасці жарта (вядомы выпадак, калі ў адной газеце замест “Сталін” надрукавалі “Сралін”), і сур’ёзна гэта цікава даволі вузкаму колу даследчыкаў. З іншага боку, нікому не падабаецца цэнзура. Таму такая кніга павінна быць падтрыманая людзьмі!

– Якія выпадкі цэнзуравання падчас вашых даследванняў найбольш вас уразілі?

– Калі я пачынаў працаваць над цэнзурай, думаў, што трэба вывучаць дзейнасць Галоўліта (Галоўнага ўпраўлення па справах літаратуры і выдавецтваў  БССР, Галоўлітбел, пазней – Галоўліт БССР. – ЕўраБеларусь.). А высветлілася, што Галоўліт быў толькі часткай пяціяруснай цэнзурнай машынай. На верхняй прыступцы знаходзілася партыйнае кіраўніцтва, якое было самым галоўным цэнзарам і якому належала апошняе слова. Потым ішла рэдактарская цэнзура. Акрамя Галоўліта існавала і карная цэнзура – ЧК, НКУС, КДБ, – калі пасля выхаду прыбіралі газеты з кіёскаў, забараняліся падрыхтаваныя да друку і пускаліся пад нож ужо надрукаваныя наклады кніг. Не будзем і забывацца на гісторыю нашага земляка Міхала Кукабакі, які за тое, што напісаў ліст у “Камсамольскую праўду”, дзе падверг сумневу савецкія парадкі, атрымаў шэсць год псіхіятрычнага шпіталю. І апошняе, пра што мы часта забываем, – гэта самацэнзура, якая за 70 гадоў была выхавана ў савецкім чалавеку. І гэта нікуды не падзелася. Такая вось пяціярусная машына, у якой Галоўліт займаў цэнтральнае месца, там былі прафесійныя цэнзары, якія атрымлівалі заробак. А астатнія дапамагалі – вось гэта мяне здзівіла. А падштурхнула да даследванняў мяне тое, што ў Нацыянальным архіве з’явіўся выведзены з сакрэтнага рэжыма фонд 1195, які так і называецца “Галоўліт БССР”.

Я ніколі не думаў, што творы класікаў – перш за ўсё Купалы, Коласа, – могуць падвяргацца палітычнаму цэнзураванню. Сярод іх – коласаўскія “Сымон-музыка” і “Новая зямяі”. Галоўліт дазволіў да друку толькі ў змененым выглядзе альбо ўвогуле забараніў каля 150 Купалавых твораў. На дваццаці трох старонках “Ладдзі роспачы” Уладзіміра Караткевіча цэнзар зрабіў 296 правак. А ў 1983 г. у Галоўліце БССР правілі Уладзіміра Маякоўскага, у прыватнасці выкінулі дзённікавы запіс пра яго сустрэчу з Брыкамі.

Мяне здзівілі адносіны паміж творцам і цэнзарам. Мала хто ведае, што Якуб Колас паехаў адпачываць у Кіславодск і дапрацоўваў там “Сымона-музыку”, а побач з ім у нумары жыў галоўны беларускі цэнзар Радзівон Шукевіч-Траццякоў. Выпадкова атрымалі дзве пуцёўкі ў адзін санаторый. Яны цудоўна ведалі адзін аднаго, і Якуб Колас пісаў паэму, а пасля насіў яе ў суседні нумар на цэнзуру.

– Смех скрозь слёзы. Але ж былі і трагічныя выпадкі стасункаў творцаў з цэнзурай?

– У Караткевіча была складаная сітуацыя. У 1984 годзе, пасля таго, як цэнзар Галоўліта БССР В. Пепяляеў, выступаючы на адным з семінараў у Гродне, ахарактарызаваў яго ледзь не як ворага народа, хуткая дапамога забрала пісьменніка ў рэанімацыю.

У сродках масавай інфармацыі здараліся і зусім трагічныя выпадкі. Было столькі зламаных чалавечых лёсаў. У красавіку 1969 года рэдактар газеты «Віцебскі рабочы» – былы марак, блакаднік А. Ф. Пазняк паклаў галаву на рэйкі перад хуткім цягніком пасля рэзкай размовы ў Віцебскім абкаме партыі. Гэтая размова адбылася з-за таго, што ў газеце ў ТАССаўскім матэрыяле прайшла памылка – замест слова “сацыялізм” было надрукавана слова “капіталізм”…

А масавыя чысткі бібліятэк? Я ведаў, што ў бібліятэках за савецкім часам існавалі спецсховы. Але не ведаў, што яны былі толькі ў буйнейшых бібліятэках, а ў астатніх ішлі масавыя кампаніі па знішчэнні “непатрэбных” кніг, якія адпраўлялі пад спецыяльныя паперарэзальныя машыны, здавалі ва ўтыль. Такім чынам знік цэлы культурны пласт. Напрыклад, мы сёння цьмяна ўяўляем сабе беларускае Адраджэнне 1920-х гадоў. У значнай ступені таму, што гэты пласт быў свядома знішчаны.

Цэнзуры падлягалі і ўсе музейныя экспазіцыі. Былі абмежаванні і макулатурныя кампаніі ў архівах, калі дзясяткі тысяч “непатрэбных для сацыялістычнага будаўніцтва” спраў адправілі ў макулатуру. І гэта ўжо немагчыма адрадзіць, цэлыя пласты беларускай гісторыі былі знішчаныя ў 1930-я гады.

Цэнзуравалася кіно, тэатральныя пастаноўкі. Прычым не толькі драматургічныя тэксты, але былі і прыёмкі спектакляў, дзе шукаліся падтэксты, акцэнты, няправільныя націскі…

Даследчыкі савецкай цэнзуры, якіх шмат у Расіі, Украіне, краінах Балтыі, выкарыстоўваюць у дачыненні да гэтага феномена тэрмін “усеабдымная цэнзура”, гэта цэнзурнае грамадства, якое нарадзіла цэнзурнае мысленне.

– А якія перыяд у беларускай цэнзуры быў найбольш жорсткім?

– Самы драматычны час – другая палова 1930-х гадоў. Але я хачу сказаць, што вялікі тэрор не абыйшоў і саміх цэнзараў. Начальнік Галоўнага палітупраўлення Чырвонай Арміі Леў Мехліс, блізкі чалавек да Сталіна, нешта не падзяліў з цэнзарамі і раскруціў “справу цэнзуры”, калі спачатку ў Маскве, а пасля ў рэспубліканскіх аддзяленнях цэнзуры пачаліся масавыя рэпрэсіі. І быў час, калі ў беларускай цэнзуры ў 1937 годзе працавала два чалавекі на ўсю рэспубліку. Таму што ўсе астатнія былі арыштаваныя як ворагі народа. Гэта была мясарубка, самі цэнзары згубілі пачуццё рэальнасці і не паспявалі крэсліць імёны. Бо сёння забаронена ўзгадваць імёны дзесяці “ворагаў”, а заўтра раніцай ужо 15. І нікога не хвалюе, што каналы камунікацыі працуюць марудна і ты пра гэта яшчэ не ведаеш, зрабіў памылку – і пойдзеш следам за імі.

А ў другую палову 1940-х савецкі канон ужо зацвердзіўся (гісторыкі жартаўліва называюць гэты перыяд “позні сталінскі рэпрэсанс”) і грамадства проста скаваў лёд страху. Ужо нават думкі ні ў каго не ўзнікала, каб свядома парушыць гэты канон. На жаль, сталінскі перыяд у нас яшчэ не асэнсаваны, але ўсё гэта яшчэ будзе, хоць, на жаль, са спазненнем.

– У кнігах вы называеце імёны цэнзараў. Ці няма тут этычнага канфлікту – усё ж жывыя яшчэ, калі не яны самі, дык іх нашчадкі?

– Гэта ж гісторыя. Я стараўся максімальна тактоўна пісаць пра гэтых людзей. Я думаю, прафесіяналізм гісторыка заключаецца ў тым, каб без эмоцый і заламвання рук зразумець эпоху і чалавека ў гэтай эпосе. Бо я не толькі ўзгадваю імёны, але і паказваю партрэты ўсіх галоўных цэнзараў. Я ўсё часцей выкарыстоўваю такую формулу як стратэгія выжывання людзей. Яны апынуліся ў закрытым слоіку, з якога немагчыма было нікуды сыйсці, і ў іх было два выйсця: альбо прыстасавацца, альбо спыніць існаванне. Я асабіста нікога не абвінавачваю, але ведаць пра гэта трэба. Гэта сапраўды драматычны сюжэт: чалавек ва ўмовах таталітарнага грамадства.

– Але ж у 1991 годе ўжо даўно была галоснасць, пра якую цэнзуру ідзе гаворка?

– Фармальна Галоўліт спыніў сваё існаванне ў 1991 годзе. Але, фактычна, ужо ў 1990 годзе, пасля з’яўлення закона СССР “Аб друку”, які адмяняў палітычную цэнзуру, яго дзейнасць была абмежавана тымі цэнзурнымі практыкамі, якая існуюць у сённяшніх ліберальна-дэмакратычных краінах: адсочваннем парушэнні сапраўдных дзяржаўных таямніц. Але былі выпадкі, калі беларускія журналісты і пісьменнікі сутыкаліся з рудыментарнымі праявамі савецкай ідэалагічнай цэнзуры, бо ў нас была спецыфічная сітуацыя: перабудоўчыя працэсы ішлі з цяжкасцю, у параўнанні з Масквой.

– На аснове рассакрэчаных дакументаў вы напісалі дзве кнігі. А колькі яшчэ мы не ведаем пра цэнзуру?

– Ёсць невядомыя дакументы, асабліва бліжэйшыя да нашага часу. Ёсць закрытыя ведамасныя архівы – МУС, МЗС, архіў Савета міністраў, КДБ. Але я думаю, што на 90% блізкую карціну да таго, што адбывалася, я здолеў паказаць.

– А сучасную цэнзуру вы даследуеце?

– Я не даследую, я фіксую. У мяне ёсць паддашак, і там я збіраю ў тэчкі ўсе выпадкі, калі музыкі, пісьменнікі, журналісты, музейныя работнікі, рэжысёры не могуць выказаць усё, што лічаць неабходным. На жаль, гэта ўсё на аматарскім узроўні, бо мы не маем дакументаў і не ведаем, хто тыя загадкавыя людзі, якія забараняюць гэта рабіць. Бо, хачу нагадаць, што ў нас цэнзура забаронена артыкулам 33 Раздзела І Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь 1994 г.

– Як праходзіць ваша краўдфандынгавая кампанія?

– Кампанія скончыцца 25 ліпеня, плануем зрабіць наклад у 500 асобнікаў. Гэта будзе кніжка з больш як 300 старонкамі. За 12 дзён сабралі 35% ад неабходнай сумы (яна складае 3 000 рублёў. – ЕўраБеларусь.). Дзіўна, што падтрымліваюць не толькі беларусы, але журналісты з Ізраіля, гісторыкі з Германіі, якіх я абсалютна не ведаю. Сапраўды, людзі неабыякава ставяцца да такой вострай тэмы як свабода слова.

Другие новости раздела «Общество»

Жарсці вакол Асмалоўкі: Не хочацца, каб Мінск згубіў яшчэ адно месца, па якія мы едзем у Вільню
Жарсці вакол Асмалоўкі: Не хочацца, каб Мінск згубіў яшчэ адно месца, па якія мы едзем у Вільню
Жарсці вакол лёсу сталічнай Асмалоўкі выклікаюць хвалю не толькі пратэстаў, але і крэатыву адносна развіцця квартала. Нечакана для ўсіх гэты раён стаўся месцам нараджэння грамадзянскай супольнасці.
Ветру хопіць усім. Энергетычная (р)эвалюцыя пачнецца з Наваградчыны (ФОТА)
Ветру хопіць усім. Энергетычная (р)эвалюцыя пачнецца з Наваградчыны (ФОТА)
Дакладней, ужо пачалася. 15 чэрвеня, у Міжнародны дзень ветру, таварыства “Зялёная сетка” арганізавала прэс-тур у Навагрудскі раён, дзе мы ўбачылі, як актыўна развіваецца ветраэнергетыка ў рэгіёне.
Возможности внедрения в регионах Беларуси механизмов обеспечения прав людей с инвалидностью
Возможности внедрения в регионах Беларуси механизмов обеспечения прав людей с инвалидностью
Центр европейской трансформации подготовил отчет по результатам исследования возможностей внедрения в регионах Беларуси механизмов для обеспечения реализации прав людей с инвалидностью.
Антычны тэатр.doc (Відэа)
Антычны тэатр.doc (Відэа)
Скульптуры правадыроў — як дэкарацыі для антычнай трагедыі. Спектакль "Антыгона" рэжысёра Аляксандра Марчанкі паказалі ў музеі Азгура.
Невядомая плошча Незалежнасці: пахаванні ў касцёле, аперацыя чэкістаў і кэтэрынг па-савецку
Невядомая плошча Незалежнасці: пахаванні ў касцёле, аперацыя чэкістаў і кэтэрынг па-савецку
“Мінск – гэта буржуазны горад, які мы павінны пахаваць, а наш пралетарскі Менск будзе квітнець”. Разам з гісторыкам прайшліся па сталіцы 1930-х.
Аляксандр Гужалоўскі: Якуб Колас сам насіў цэнзару “Сымона-музыку”
Аляксандр Гужалоўскі: Якуб Колас сам насіў цэнзару “Сымона-музыку”
Класікаў правіць нельга? Глупства, заяўляла савецкая цэнзурная машына і перакройвала тэксты толькі так. Гісторык даследваў цэнзуру ў БССР і збірае грошы на выданне кніжкі.
Стрим-программа "Горизонт событий. Время Свободы" (Видео и аудио)
Стрим-программа "Горизонт событий. Время Свободы" (Видео и аудио)
Эх, имели бы мы больше свободного времени, вот мы бы тогда!..
Джазавыя вечары пазнаёмяць з “залатымі” стандартамі і беларускай музычнай традыцыяй
Джазавыя вечары пазнаёмяць з “залатымі” стандартамі і беларускай музычнай традыцыяй
10 чэрвеня ў Мінску пройдзе першы джазавы канцэрт ля ратушы. Адкрые яго 7-гадовая піяністка з Салігорска Сафія Курловіч, хэдлайнер - адзін з найлепшых джазавых гітарыстаў свету Скот Хендэрсан (ЗША).
Андрэй Бастунец: Суд Філіповіча – спроба прыцягнуць да адказнасці чалавека, які стаў насуперак шляху
Андрэй Бастунец: Суд Філіповіча – спроба прыцягнуць да адказнасці чалавека, які стаў насуперак шляху
Запосціў відэа – атрымаў штраф. У Беларусі за парушэнне заканадаўства аб СМІ сталі прыцягваць актывістаў, якія вядуць стрымы на YouTube і ў сацыяльных сетках.
Навошта Беларусі Год навукі? Выйдзем у сусветныя лідэры? (Відэа)
Навошта Беларусі Год навукі? Выйдзем у сусветныя лідэры? (Відэа)
Магчыма, шмат хто здзівіцца, але сёлета ў Беларусі афіцыйна абвесцілі Год навукі.
Светлана Мацкевич: Педагогов деморализуют требованиями послушания и некритичности (Видео)
Светлана Мацкевич: Педагогов деморализуют требованиями послушания и некритичности (Видео)
Педагог Светлана Мацкевич говорит, что "толкотня" в попытках реформировать систему образования в Беларуси была "еще до Коли" — т.е. до того, как младший сын главы страны стал школьником.
Электронный бюллетень Центра правовой трансформации "LawtrendMonitor", # 5, 2017
Электронный бюллетень Центра правовой трансформации "LawtrendMonitor", # 5, 2017
Центр правовой трансформации (Lawtrend) представляет выпуск Электронного бюллетеня LawtrendMonitor, # 5, 2017.
Интеллектуалы из гетто. Чем Украина и Беларусь могут быть полезны друг другу
Интеллектуалы из гетто. Чем Украина и Беларусь могут быть полезны друг другу
Интервью философа и методолога Владимира Мацкевича украинскому изданию «Фокус».
Андрэй Ягораў: Захады Украіны супраць расійскай прапаганды – стрэл у нагу самому сабе
Андрэй Ягораў: Захады Украіны супраць расійскай прапаганды – стрэл у нагу самому сабе
Забарона расійскіх сацсетак і георгіеўскай стужкі не вырашае праблемы, але абмяжоўвае свабоду, фундаментальныя правы чалавека і дэмакратыю.
Иван Веденин: Зачем «снимать ведро с головы» и как научиться видеть будущее?
Иван Веденин: Зачем «снимать ведро с головы» и как научиться видеть будущее?
Для этого нужно... сыграть. Именно в таком состоянии актуального мышления, как организационно-деятельностная игра (ОДИ), могут открыться перспективы развития корпорации, страны, человечества.
Даследаванне Lawtrend: Беларускія суды не размаўляюць у Сеціве па-беларуску
Даследаванне Lawtrend: Беларускія суды не размаўляюць у Сеціве па-беларуску
Як спадзяюцца даследчыкі, Вярхоўны суд, сайт якога плануецца зрабіць агульным парталам для ўсёй судовай сістэмы, улічыць рэкамендацыі, распрацаваныя Цэнтрам прававой трансфармацыі.
Память о войне
Память о войне
В годы моего детства все взрослые помнили войну. Собственно, взрослыми и были те, кто помнили.
Таццяна Вадалажская: Мы намагаемся адчуць сябе гаспадарамі горада, бо ў нас гэтага адчування няма
Таццяна Вадалажская: Мы намагаемся адчуць сябе гаспадарамі горада, бо ў нас гэтага адчування няма
Чаму архітэктура Мінска становіцца аб’ектам крытыкі, якія задачы спрабуе вырашыць урбаністыка і якія праблемы стаяць за “правам на горад”?
Электронный бюллетень Центра правовой трансформации "LawtrendMonitor", # 4, 2017
Электронный бюллетень Центра правовой трансформации "LawtrendMonitor", # 4, 2017
Перед вами четвертый выпуск электронного бюллетеня LawtrendMonitor за 2017 год.
Чернобыльский телемарафон на Blog-TV Trixter (Видеозапись эфира от 26 апреля 2017 года)
Чернобыльский телемарафон на Blog-TV Trixter (Видеозапись эфира от 26 апреля 2017 года)
4-часовая попытка осознания современной проблематики Чернобыля.
Валянціна Кірылава: Свет адчыняе ўсе дзверы на пароль “Шагал-Малевіч-Віцебск”

На конкурс гарадскіх рэкрэацыйных зон “Азбука-УНОВІС” у Віцебску падалі работы 36 чалавек. Роўна столькі, колькі было сяброў легендарнага мастацкага аб’яднання пачатку 20-х гг. мінулага стагоддзя.

Возможности внедрения в регионах Беларуси механизмов обеспечения прав людей с инвалидностью

Центр европейской трансформации подготовил отчет по результатам исследования возможностей внедрения в регионах Беларуси механизмов для обеспечения реализации прав людей с инвалидностью.

Ці прымусіць Вільня Мінск адмовіцца ад пабудовы АЭС у Астраўцы? (Аўдыё)

Ці адпавядае нацыянальным інтарэсам Беларусі абвяшчэнне БелАЭС пагрозай нацыянальнай бяспецы Літвы? Ці можа Літва прадухіліць яе пабудову? Як рэагуюць на спрэчку іншыя замежныя краіны?

Стрим-программа "Горизонт событий. Время Свободы" (Видео и аудио)

Эх, имели бы мы больше свободного времени, вот мы бы тогда!..