З пачатку 90-х гадоў Адамонс займаў высокія дзяржаўныя пасады: быў камандуючым памежнымі вайскамі, міністрам унутраных спраў, а таксама дэпутатам двух скліканьняў латвійскага парлямэнту. Аднак ў 2002 годзе, напярэдадні чарговых выбараў, Цэнтральная выбарчая камісія не дазволіла яму балятавацца ў дэпутаты, спаслаўшыся на заканадаўства, якое забараняла кандыдаваць у парлямэнт камуністычным функцыянэрамі й супрацоўнікам КДБ.Адамонс патрапіў  у „чорны спіс” з-за таго, што памежныя войскі, дзе ён служыў, былі падпарадкаваныя Камітэту дзяржаўнай бясьпекі.

Пазнаёміўшыся са справай, эўрапейскі трыбунал пастанавіў, што латвійскія ўлады парушылі артыкул № 3 Эўрапейскай канвэнцыі па правох чалавека. Згаданы артыкул гарантуе права на свабодныя выбары.

У пастанове Эўрапейскага трыбуналу зазначаецца, што латвійскае заканадаўства даволі абшырна трактуе пытаньне прыналежнасьці  грамадзянаў да савецкага  КДБ.
Трыбунал зазначае, што ўплывы КДБ распаўсюджваліся на ўсе сфэры грамадзкага жыцьця. У сувязі з гэтым, кожны выпадак неабходна разглядаць у індывідуальным парадку.
У адпаведнасьці з пастановай Стразбурскага трыбуналу, Латвія павінна выплаціць Адамонсу кампэнсацыю ў памеры 10 тысяч эўра.

Спасылка